พัทยาเดลีนิวส์

07 ตุลาคม 2549 :: 10:10:09 am 3065

ประสบการณ์ขนหัวลุกเมื่อไปเที่ยวน้ำตก

สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ดิฉันเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยใหม่ๆ พวกเรา...หมายถึงดิฉันและเพื่อนๆ ที่เรียนคณะเดียวกัน กลุ่มเดียวกัน มักจะนัดกันไปเที่ยวต่างจังหวัดบ่อย ๆ
สนใจโฆษณา

ความผูกพันเหล่านั้นยังมีอยู่ เราอยากเก็บช่วงเวลาที่สนุกๆ ไว้นานๆ เพราะต่อจากนี้เราก็ต้องทำงาน ใช้ชีวิตอย่างผู้ใหญ่ ไม่ช้าบางคนก็อาจแต่งงาน มีครอบครัว ความสุข และสนุกแบบนี้จะเลือนจากเราไป เพราะต่างคนต่างต้องมีภาระของตัวเอง ความสุขวัยเยาว์ของเราจบลงอย่างคาดไม่ถึง เมื่อเราชวนกันไปเที่ยวน้ำตก…ไม่นึกเลยว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย!

วัน นั้นเราไปจังหวัดนครนายก ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ชนิดไปเช้า-เย็นกลับได้สบาย พ่อแม่จะได้ไม่ห่วง อีกอย่างพวกเราไปด้วยกันสิบกว่าคนแน่ะค่ะ นั่งรถทัวร์ไปง่ายๆ ตามประสาเด็กหนุ่มเด็กสาว ลุยถึงไหนถึงกัน มีเป้ใบเดียวก็พอ

เมื่อถึงน้ำตกเราก็เล่นน้ำกันสนุก สนาน จริงๆ แล้วน้ำไม่ลึกเลย แค่อกเท่านั้นเอง คนที่มาเที่ยวก็เยอะแยะ ไม่ได้มีแค่กลุ่มเรา

ขณะนั้นเวลาราวบ่ายสองโมง แดดใสสวยเชียว…ดิฉันเล่นน้ำเย็นฉ่ำ กำลังสบาย อยู่ดีๆ ก็รู้สึกแปลกๆ ยังไงพิกล ความสบายถูกดับลงเหมือนปิดสวิตช์ กลายเป็นความงุนงง ดิฉันก้มมองดูผิวน้ำ…ลึกลงไปมันดูเหมือนมีอะไรที่เร้นลับกำลังแผ่ขยายพลัง ของมันออกไปรอบๆ ความรู้สึกตอนนั้นไม่ต่างจากเวลาดูหนังสัตว์ประหลาดหรอกค่ะ

วูบ หนึ่ง นึกโมโหตัวเองที่จู่ๆ ก็จินตนาการเป็นตุเป็นตะ แล้วก็กลัวอยู่คนเดียว! แต่ดิฉันก็ไม่สามารถขจัดความรู้สึกนั้นออกจากจิตใจได้เลย!

ยิ่ง เวลาผ่านไปก็ยิ่งกลัว และรู้สึกอย่างรุนแรงขึ้นทุกทีๆ ว่าใต้น้ำนี้จะต้องมีอะไรบางอย่าง…สิ่งนั้นมันมุ่งร้ายหมายขวัญคล้ายฉลาม ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ…เสียงสาดซ่าของน้ำตกก็ยิ่งเล่นเอาตัวสั่นเยือก แล้วรีบว่ายไปหาเพื่อนๆ บอกว่าขึ้นกันดีกว่า

เพื่อน มองหน้าอย่างสงสัยว่ายายคนนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาน่ะ?

พวก เขาหัวเราะกัน นุช-เพื่อนที่น่ารักที่สุด อ่อนหวานกว่าเพื่อน เธอไม่หัวเราะแต่ถามว่ามีอะไรไม่สบายใจเหรอ? มีใครทำอะไรหรือเปล่า?

ดิฉัน บอกว่าไม่มีอะไรหรอก แต่กลัวอะไรก็ไม่รู้ เลยชวนเพื่อนๆ ขึ้นจากน้ำ นุชบอกว่าไม่เป็นไรนะ ถ้าดิฉันอยากจะขึ้นจากน้ำก่อนก็ได้ ดีซะอีกจะได้ไปเฝ้าของให้พวกเรา ตัวนุชเองขอเล่นน้ำอีกแป๊บเดียว เดี๋ยวจะตามขึ้นไปนั่งด้วย

ดิฉันเดินขึ้นจากธารน้ำตก อย่างไม่ค่อยสบายใจ ยิ่งขึ้นมายืนบนโขดหินแล้วมองลงไปตรงที่ผู้คนว่ายน้ำเล่นกันเพลิดเพลิน ดิฉันก็ยิ่งเห็นว่ามีเงาดำขนาดใหญ่หลายเงาสั่นกระเพื่อม ม้วนไปมาอยู่ใต้น้ำ เหมือนภูตผีที่กำลังเลือกเหยื่อไม่มีผิด

เอา อีกแล้ว! ดิฉันเพ้อบ้าไปเอง…รำคาญตัวเองจัง!

ตอน นั้นสงสัยว่าฮอร์โมนจะเปลี่ยนแปลงละมั้ง? ดิฉันนับวันแล้วดูแล้วก็รู้สึกว่าจริงๆ ด้วย อาจจะเพราะใกล้จะมีรอบเดือนก็เลยคิดมาก กลัวไปต่างๆ นานา

พอ คิดว่าฮอร์โมนเป็นต้นเหตุให้กลัวไม่เข้าเรื่อง ดิฉันก็ค่อยเบาใจ แต่ก็ยังกังวล…มันคล้ายๆ กับเวลาที่เราดูหนังแล้วรู้ว่าฉากต่อไปจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นนั่นแหละ ค่ะ…ในหนังมันมีดนตรีประกอบ มุมกล้อง สีหน้าตัวละครและบทสนทนาก็ทำให้เราเดาเหตุการณ์ได้ แต่นี่ไม่มีอะไรมาโน้มน้าวจิตใจสักอย่าง…

บอก แล้วว่าคนก็เยอะ แดดก็สว่างจ้า!

ทันใดนั้น ดิฉันรู้สึกมีมวลอากาศเย็นเฉียบลอยมากระทบตัว! ไม่น่าจะเป็นไปได้เลย เพราะอากาศตอนนั้นเป็นฤดูร้อน อบอ้าวออกจะตาย ใครๆ ถึงมาเล่นน้ำกันไงล่ะ…หรือว่าที่ดิฉันหนาวเยือกเป็นเพราะเพิ่งขึ้นจาก น้ำ?

ราวๆ ชั่วโมงจากนั้น เพื่อนๆ ก็กลับขึ้นมาทีละคนสองคน มาเช็ดตัวเช็ดผม พวกผู้ชายก็ผลัดผ้า พวกผู้หญิงบางคนกะว่าจะนั่งตากลมให้เสื้อผ้าแห้งเอง บ้างก็เปลี่ยนชุดในห้องน้ำบริเวณนั้น…

นาน มากเลยกว่าจะรู้ว่าพวกเราคนหนึ่งหายไป…นุชไงคะ!

เรา หาเธอที่ร้านอาหาร ที่ห้องน้ำ หายังไงก็ไม่พบ…พวกเราเริ่มขวัญเสีย คนอื่นๆ แถวนั้นตื่นเต้นกันใหญ่ มีเสียงร้องบอกต่อๆ กันว่ามีคนจมน้ำ! เพื่อนผู้ชายโดดลงไปในน้ำตก ดำผุดดำว่ายหาร่างของนุช แต่ไม่มีใครเจอเธอเลย

ดิฉัน ยืนอกสั่นขวัญแขวนอยู่บนโขดหิน มองลงไปในน้ำ…น้ำก็ไม่ได้ขุ่นนะคะ น้ำตกใสจะตายไป…ในที่สุดก็พบร่างนุชนอนคว่ำอยู่ใต้น้ำ เท้าขัดอยู่กับซอกหิน!

ทำไมเมื่อกี้ไม่มีใคร หาเธอพบ ทั้งๆ ที่เธอก็อยู่ตรงนี้เอง ใบหน้านุชซีดขาว ดูสวยกว่าตอนเธอมีชีวิตอยู่เสียอีก เป็นความสวยที่แปลกประหลาดมาก

ความ ตายของนุชเป็นโศกนาฏกรรมที่ทำร้ายจิตใจพวกเราอย่างแสนสาหัส!

นุชมา เข้าฝันดิฉัน บอกว่าเธอต้องอยู่ที่น้ำตกนั่น! เพื่อนคนอื่นๆ ก็เล่าว่าฝันตรงกัน…เราไม่เข้าใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร? นุชต้องอยู่ที่นั่นอีกนานเท่าไหร่? หรือจนกว่าจะมีเหยื่อรายต่อไปมาจมน้ำตายที่นั่น เข้าทำนองตัวตายตัวแทน?

ดิฉัน ร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ คิดถึงนุชมาก เสียใจแทนพ่อแม่พี่น้องของเธอ เสียดายคนดีอย่างนุชเหลือเกิน และนึกโกรธแค้นภูตพรายร้ายกาจที่น้ำตกนั้นด้วย…ทำไมต้องเอาชีวิตคนไป สังเวย? ทำยังไงถึงจะทำลายวงจรอุบาทว์นี้ให้มันจบลงตลอดกาล!

ตลอด สิบกว่าปีมานี้ เมื่อมีโอกาสดิฉันจะไปที่นั่น มีพวงมาลัยไปลอยน้ำให้นุชค่ะ…ดิฉันยอมให้ลูกๆ ลงเล่นน้ำโดยตัวเองอยู่ใกล้ๆ และไม่เคยมีความรู้สึกถึงพลังชั่วร้ายที่อยู่ใต้น้ำนั้นอีกเลย

ดิฉัน รู้ว่า “มัน” ยังอยู่! มันอาจจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ว่าจะไปเที่ยวไปเล่นที่ไหน ต้องระวังตัวเองและคนที่เรารักให้ดี…อย่าประมาทนะคะ!

Reporter : PDN staff   Photo : Internet   Category : ไลฟ์สไตล์

แสดงความคิดเห็น


    
*

ข้อความหรือความเห็นที่เข้าสู่โปรแกรมนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าของระบบ และมีสิทธิ์อย่างถูกต้องที่จะไม่รับผิดชอบใดๆ กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพ และใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกข้อความ หากท่านเห็นข้อความใดผิดต่อกฎหมาย สามารถแจ้งได้ที่ webmaster@pattayadailynews.com