พัทยาเดลีนิวส์

15 กุมภาพันธ์ 2554 :: 16:02:55 pm 55026

“เหมือนเคย”

ยิ้มที่ดูสดใส กับหัวใจที่อ่อนหวาน ท่าทางเธอแบบนั้น ดูเท่าไรไม่เคยเบื่อ แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร เธอยังคงสดใส ได้อย่างเหลือเชื่อ เสียงหัวเราะในวันนั้น ฉันยังจำถึงวันนี้ นึกทีไรรู้สึกดี และดีทุกๆเมื่อ แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร ไม่เคยมีวันไหน ที่ฉันจะเบื่อเลย
สนใจโฆษณา

จะมีคนซักกี่คนบนโลกใบนี้ ที่ทำทุกอย่างได้เหมือนเคย ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันไปจนถึงวันสุดท้ายที่จากกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ยังเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง บนโลกที่ดูเหมือนว่าจะมีแต่ความเห็นแก่ตัว ทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง จะมีใครไหมที่ทำเพื่อใครซักคน แต่โลกใบนี้มักมีความมหัศจรรย์เสมอ ดั่งเช่นเรื่องราวของคุณตารื่น กับคุณยายประจวบ ที่ยังทำทุกอย่าง ”เหมือนเคย” ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันสุดท้ายที่จากกัน

ย้อนกลับไปเมื่อ 43 ปีที่แล้ว คุณยายประจวบพบกับคุณตารื่น หรือ นายรื่น ดิษยบุตร ครั้งแรกที่สำนักงานสถิติแห่งชาติที่คุณยายทำงานอยู่ วันนั้นคุณยายทำหน้าที่เป็นวิทยากรให้กับคณะเจ้าหน้าที่กรมไปรษณีย์โทรเลขที่มาดูงานของสำนักงานสถิติฯ ซึ่งนั่นเป็นการพบกันครั้งแรกที่คุณยายประจวบ โดยที่คุณยายไม่รู้ตัวเลยว่า ชายร่างสูงๆ ผอมๆ ที่คอยเดินตาม คอยถามโน่นถามนี่ จะตกหลุมรักคุณยายตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และก็ไม่เคยรู้ตัวอีกว่า ผู้ชายคนนี้เป็นพี่ชายของเพื่อนสนิท มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มาเที่ยวบ้านเพื่อนคนนี้ แล้วเจอผู้ชายตัวโย่ง หน้าตาคุ้นๆ ที่นั่น ตอนนั้นคุณยายยังไม่ได้รู้สึกชอบคุณตา เพราะคุณยายยังเด็ก อายุห่างจากคุณตาถึง 9 ปี แต่ตรงกันข้ามกับฝ่ายคุณตาที่ปั่นป่วนหัวใจ และวางแผนให้น้องสาวชวนคุณยายมาเที่ยวที่บ้านทุกอาทิตย์ แต่ก็ทำได้แค่ 2-3 อาทิตย์เท่านั้น ฝ่ายคุณยายก็หยุดไปบ้านเพื่อนสนิท เมื่อได้ทราบความในใจของฝ่ายคุณตาจากปากเพื่อนสนิทว่า คุณตา “ชอบ” คุณยาย

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ห่างกันไปเลย กระทั่งวันที่มารดาของคุณยายเสียชีวิต คุณยายเชิญคุณตามาร่วมงานศพด้วย และตั้งแต่นั้นมา ทั้งคู่ก็เริ่มคบกัน โดยเริ่มต้นจากความเป็นเพื่อน เป็นพี่ชายก่อน แล้วจึงพัฒนามาเป็นคนรู้ใจ กระทั่งผ่านไป 7 ปี คุณตารื่นก็ขอคุณยายประจวบแต่งงานชนิดที่ฝ่ายหญิงไม่ทันตั้งตัว

คุณตาให้คุณยายพาไปหาหลวงพ่อ ที่บ้านของคุณยายนับถือ ซึ่งหลวงพ่อได้บอกว่าจะได้แต่งงานกับคนที่คบอยู่ตอนนี้ คุณยายก็ถามกลับไปว่า แล้วคบกับใครบ้าง เขาหัวเราะแล้วชี้มาที่คุณยาย คุณยายก็ตกใจ และเขาก็บอกว่า จะได้แต่งปี 2510 ตอนนั้นทำคุณยายอะไรไม่ถูกเลย ก็ได้แต่เฉยๆ หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็เข้าพิธีวิวาห์กันอย่างเรียบง่ายในวันที่ 17 พฤษภาคม 2510  “ที่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกับเขา ไม่ใช่เพราะรูปร่างหน้าตาอะไรเลย แต่แพ้ใจในความดีของเขาที่ดูแลเราอย่างดีเสมอมา มีความเป็นผู้ใหญ่ทั้งคุณวุฒิและวัยวุฒิ”

ในวันที่แต่งงานกัน คุณยายขอคำสัญญาจากคุณตาหนึ่งข้อ “คนเราต่างจิตต่างใจกัน มาแต่งงานกันมีอะไรก็ต้องบอกกันไว้ก่อน ก็ขอเขาว่าอย่าทำร้ายร่างกายกันนะ เขาบอกทันทีเลยว่า ไม่ทำแน่นอน ให้จำคำพูดนี้ไว้” ยิ่งกว่าคำมั่นสัญญา เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน คุณตารื่นทั้งรักทั้งให้เกียรติคุณยายประจวบดั่งแก้วตาดวงใจ ไม่มีสักครั้งที่จะขัดใจ ไม่มีสักนิดที่จะโกรธเคือง คอยดูแลใส่ใจไยดีทั้งยามสุขและยามทุกข์ แม้ลูกชาย 2 คน และลูกสาวอีก 1 คนจะเติบใหญ่กันแล้ว แม้จะเป็นปู่เป็นย่าของหลานๆ อีก 4 คนแล้ว แม้จะแก่เฒ่ากันแล้ว คุณยายก็ยังหวีผม ตัดเล็บให้คุณตาบ่อยๆ เวลาไปเที่ยวด้วยกันก็ยังจูงมือเดินเคียงคู่กันไม่ห่าง “ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาไม่เคยทะเลาะกันเลย จนเพื่อนๆ แซวว่าไปหาผู้ชายคนนี้มาได้อย่างไร ดีหมดทุกอย่าง เราอยู่ด้วยกันแบบเอาใจเขามาใส่ใจเรา มีอะไรก็พูดดีๆ ต่อกัน หันหน้าเข้าหากัน อะลุ้มอล่วยกัน มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน อย่างเช่น เราซักผ้าเสร็จ เขาก็เอาไปตาก พอผ้าแห้งเขาก็เก็บมาพับให้ ส่วนเราก็รับมารีดต่อ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เราจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างนี้เสมอ”

จนกระทั่ง คุณตารื่นป่วยเป็นโรคปอดอักเสบต้องนอนห้องไอซียูด้วยอาการปอดติดเชื้อ คุณยายจะเฝ้าคุณตาจนกระทั่งหมดเวลาเฝ้าทุกวัน เมื่อกลับไปบ้าน ด้วยความคิดถึง คุณยายจะถือหมอนไปนอนเตียงของคุณตาที่มักใช้นอนประจำ ก่อนหลับก็จะสวดมนต์ขอให้พระคุ้มครองคุณตาให้หายดีและกลับบ้านเร็วๆ

แต่คุณตารื่น ไม่กลับมาบ้านอีกแล้ว คุณตารื่นจากไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 21 มกราคมที่ผ่านมา ด้วยวัย 90 ปี
“มีอยู่วันหนึ่ง ไม่รู้คิดยังไง พูดกับเขาขึ้นมาว่า…”พ่อๆ ขอไปก่อนพ่อนะ” เขาตอบกลับมาว่า “คิวนี้แซงไม่ได้ คิวใครคิวมัน” เราก็ต่อไปว่า “พ่อไปก่อนไม่ดีหรอก ต้องให้จวบไปก่อน” เขาก็พูดว่า “มันแซงไม่ได้” เราก็ไม่ยอม “แซงไม่ได้ก็อยากขอแซง” เขาก็ว่า “มันกำหนดไม่ได้ว่า อยากไปตอนไหนก็ไป” แล้ววันนี้ เขาก็ไปแล้วจริงๆ” ปลายหางเสียงเศร้าๆ

การจากไปของคุณตา สำหรับคุณยายเหมือนคุณตาจากไปเพียงร่างกาย เพราะไออุ่นแห่งรักที่คุณตามีให้กับคุณยายและลูกๆ ยังตลบอบอวล ความทรงจำดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน ยังหล่อเลี้ยงหัวใจให้คุณยายยังยิ้มได้ ทุกเรื่องราวของคุณตา เสื้อผ้า สิ่งของต่างๆ คุณยายดูแลรักษาเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ที่คุณตาปลูกไว้รอบบ้าน คุณยายตั้งใจจะรดน้ำต้นไม้ทุกวันจนกว่าจะสิ้นใจ เตียงนอนที่คุณตาเคยนอนประจำ ตอนนี้ก็ยึดไว้เป็นเตียงของคุณยายเรียบร้อยแล้ว และทุกคืนคุณยายกับลูกสาวจะสวดมนต์ส่งความสุขไปให้คุณตา และถ้าคืนไหนคิดถึงมากๆ ก็จะหยิบเอาเสื้อสเวตเตอร์ของคุณตามาใส่เพื่อคลายคิดถึง

“เขาจากไปเพียงร่างกาย แต่ใจเขายังอยู่กับเรา ความดีเขายังอยู่ในความทรงจำของเรา ความรักที่เรามีให้เขายังเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง” อมยิ้มเล็กๆ ก่อนทิ้งท้ายว่า “หลับให้สบายนะพ่อ”

บางคนอาจจะคิดว่านี่คงเป็นเพียงแค่ความฝันที่จะได้เจอกับใครซักคนแบบนี้เข้ามาในชีวิต แต่ซักวันนึงก็ต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริง และก็ได้แต่เพียงภาวนาว่า คนที่อยู่ข้างกายในตอนนี้ จะเป็นเหมือนเคยแบบนี้ตลอดไป


MV เพลงเหมือนเคย – บอยด์ โกสิยะพงษ์ดูคลิปทั้งหมด คลิกที่นี่

ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบ  : http://www.matichon.co.th

Reporter : PDN staff   Photo : Internet   Category : ไลฟ์สไตล์

แสดงความคิดเห็น


    
*

ข้อความหรือความเห็นที่เข้าสู่โปรแกรมนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าของระบบ และมีสิทธิ์อย่างถูกต้องที่จะไม่รับผิดชอบใดๆ กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพ และใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกข้อความ หากท่านเห็นข้อความใดผิดต่อกฎหมาย สามารถแจ้งได้ที่ webmaster@pattayadailynews.com

น้ำตาล้นแก้ว

อารีย์