พัทยาเดลีนิวส์

Hilton
03 ธันวาคม 2549 :: 22:12:08 pm 3061

ต้นจามจุรีของหนูหายไป.

ทำไมเปลี่ยนเป็นหอควบคุมการบินที่สูงเด่น นกเหล็กมันมา ทุกนาที มันแผดเสียงคำรามก้องไปทั่วท้องฟ้า แล้วทุ่งนาหนูไปไหน

40 ปีมาแล้ว ที่บริเวณนี้เป็น บ่อปลา ทุ่งนาและหนองน้ำ ถนหนทางที่ตัดเข้าสู่หมู่บ้านเป็นเพียงทางลูกรังเล็กๆโรงเรียนที่พวกเราเคย เรียนตอนเด็ก ตั้งอยู่แถวชานเมือง โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่ทันสมัยที่สุด เพราะเป็นโรงเรียนมูลนิธิของฝรั่งต่างชาติที่เข้ามาสอนศาสนา.

สมัย นั้นถนนสุขุมวิทเป็นถนนสายหลักสายเดียวที่มุ่งสู่ตะวันออก ถนนบาง นา-ตราด ยังเพิ่งเริ่มก่อสร้าง พวกเรายังคงจำกันได้ตอนที่เดินออกจากโรงเรียน มุดไปตามป่ากก เก็บก้านธูปฤษีจับปลากัดตรงริมคันนาไล่ต้อนฝูงนกกระสาที่ลงมาจับหอยโข่ง พวกเราเดินออกมาเล่นกองทราย มองดูรถตักดิน รถบรรทุกทรายเป็นขบวนมากมายคันแล้วคันเล่า มันเป็นภาพแปลกตาสำหรับเรา เราคิดตามประสาเด็ก..อีกหน่อยบ้านเราหนองงูเห่า..จะมีที่ให้วิ่ง เล่นมากมาย

10 กว่าปีมาแล้ว ทุ่งนา บ่อปลา และหนองน้ำ เริ่มกลายเป็นลายทรายกว้างใหญ่ คันนากลายเป็นคันดิน ถนนลูกรังเปลี่ยนเป็นถนนลาดยาง บางนาตราด 8 เลน กำลังมีการก่อสร้างถนนซ้อนขึ้นไปอีกชั้น โรงเรียนที่เราเคยเรียน กลายเป็นโรงเรียนที่อยู่ท่ามกลางตลาด ป่ากก บ่อปลากัด กลายเป็นคาราโอเกะ และร้านอาหาร ฝูงนกกระสาบินหาย กลับกลายเป็นฝูงนกกระจอก บ้านเราหนองงูเห่าเจริญแล้ว ที่ดินราคาสูงขึ้นใครใครก็อยากจะมาอยู่

2 ปี ที่ผ่าน ลานทรายตรงนั้นกลายเป็นลานซีเมนต์ ริมคันดินปรากฏแนวรั้ว หนองน้ำ กลายเป็นอาคารตัวหนอนและตรงต้นจามจุรี..เปลี่ยนเป็นหอควบคุมการบินที่สูง เด่น ถนน 2 เลนกลายเป็น 4 เลน

โรงเรียนของเราหายไปแล้ว มีโรงแรม 10 ชั้นเข้ามาแทน ร้านคาราโอเกะ เปลี่ยนเป็นศูนย์อินเตอร์เน็ต ร้านอาหารที่เคยเห็นกลายเป็นร้านสะดวกซื้อ ฝูงนกกระจอกที่เคยจับกลุ่มจ๊อกแจ๊กหายไป แต่กลับมีฝูงคนที่จอแจเดินเข้าออกจากห้างสรรพสินค้า หนองงูเห่าบ้านเรา คนเริ่มเรียกว่าสุวรรณภูมิ

27 กันยายน 2549 ก่อนวันเปิดของสนามบินใหญ่โตทันสมัย ศูนย์กลางการบินระดับนานา ชาติที่ชาวไทยชื่นชม และหนองงูเห่าที่พวกเราภาคภูมิใจ เรามีบ้านใกล้สนามบิน เราคุยกับใครเราคุยกับคนรู้จัก บ้านเราเจริญที่สุด วันนี้มีการถ่ายทอดสดการย้ายสนามบินตลอดทั้งคืน แต่พวกเราจับกลุ่มมุงดูของจริง ขบวนรถขนของมากมายกว่าเมื่อ 40 ปีที่แล้วอีก พรุ่งนี้แล้ว สุวรรณภูมิ….ความยิ่งใหญ่ของคนไทยทั้งชาติ

2 เดือนมาแล้วที่พวกเราต้องหลับ ๆ ตื่น ๆ พ่อมา ปู่ย่าตายายสับสน ต้องพึ่งยานอนหลับ ลูกหลานผวา ร้องไห้จ้า พวกเราต้องคอยโอบกอดปลอบโลม พวกเราพักผ่อนไม่เพียงพอ พวกเราต้องออกไปทำงานนอกบ้าน เคยตื่นแต่เช้า ก็ต้องตื่นแต่เช้าขึ้นไปอีก ลูกต้องรีบไปโรงเรียน กลับมาบ้านพวกเราเริ่มหงุดหงิด หลายครอบครัวเริ่มมีปากมีเสียง ลูกไม่อยากกลับบ้านคนในครอบครัวเริ่มเบื่อหน่าย ความบันเทิงที่ได้เคยได้รับจากการชมโทรทัศน์ไม่สามารถจะแสวงหาได้ เพราะเมื่อนกเหล็กมันมามันมากันอย่างต่อเนื่อง ทุกนาทีต่อนาที มันแผดเสียงคำรามก้องไปทั่วท้องฟ้า

คลื่นเสียงของมันรบกวน สัญญาณภาพ จนเราต้องปิดทีวี การพูดคุยสื่อสารระหว่างคนในครอบครัวก็ไม่เข้าใจกัน หลายบ้านที่มีที่ไปก็อพยพย้ายหนีไปที่อื่น ข้างบ้านประกาศขาย หมู่ บ้านเราเริ่มกลายเป็นหมู่บ้านร้าง………

Reporter : PDN staff   Photo : Internet   Category : ไลฟ์สไตล์

แสดงความคิดเห็น


    
*

ข้อความหรือความเห็นที่เข้าสู่โปรแกรมนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าของระบบ และมีสิทธิ์อย่างถูกต้องที่จะไม่รับผิดชอบใดๆ กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพ และใช้วิจารณญาณในการอ่านทุกข้อความ หากท่านเห็นข้อความใดผิดต่อกฎหมาย สามารถแจ้งได้ที่ webmaster@pattayadailynews.com